- ۶۶۸ میلیون لیتر بنزین در ۵ روز مصرف شد
- تاکید سران قوا بر ادامه هماهنگی و همافزایی میان قوای سهگانه
- چرا بچهها یک حرف را صد بار تکرار میکنند؟
- روایت قالیباف از عقبنشینی ترامپ در خصوص بازگشایی تنگه هرمز
- انجام ۲۰ پرواز فوق العاده برای جابجایی زائران مشهد
- دولت فرانسه باید پاسخگوی مداخلات دیپلماتهایش باشد
- حمله مجدد عربستان به مناطق مرزی یمن
- هشدار تند حزبالله به دولت لبنان
- آغاز پیشفروش بلیت قطارهای شهریور از دوشنبه
- روایت آسوشیتدپرس از تقلای ترامپ برای بازگشایی تنگه هرمز
- مسیر جنوب به شمال کندوان مسدود شد
- نماینده مجلس: خبرنگاران باید راوی حقیقت باشند
- دریافتی ایلان ماسک ۲.۵ میلیون برابر کارمندان تسلا شد
- پای برنج آمریکایی چگونه به ایران باز شد؟
- جامعه جهانی در برابر تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی سکوت نکند
- تصال روستاهای بالای ۲۰ خانوار به شبکه ملی در برنامه هفتم توسعه
- نمک؛ ناجی سلولهای خورشیدی پروسکایتی
دهه هشتادیها برای دیدن یک یوتیوبر نیامدند، برای «دیدهشدن» آمدند!
امیرحسین جلالی، روانپزشک اجتماعی در بخشی از گفتگوی خود با خبرآنلاین، از لایه پنهان حضور متراکم نوجوانان در حاشیه رویداد جنجالی اخیر پرده برمیدارد. به باور او، سرریز انرژی جمعی دهه هشتادیها و نودیها در ایرانمال، حاصل فقدان فضاهای عمومی امن و کمهزینه برای شادی و فراغت این نسل است.
«این استقبال را نباید صرفاً به «شیفتگی به یک سلبریتی» تقلیل داد. نوجوانان برای دیدن یک فرد نیامده بودند؛ برای دیدهشدن بهعنوان یک نسل نیز آمده بودند. آنان در فضایی حضور یافتند که میتوانستند بدون توضیحدادن به والدین و نسلهای پیشین، به علایق مشترک خود تعلق داشته باشند.»
او افزود: «برای نسلی که فرصتهای محدودتری برای تجمع آزاد، شادی جمعی، کنسرت، فعالیت گروهی و حضور کمهزینه در فضاهای عمومی دارد، یک برنامه ظاهراً ساده میتواند به رویدادی بزرگ تبدیل شود. کمبود موقعیتهای مشروع و امن برای باهمبودن، انرژی جمعی را از بین نمیبرد؛ فقط آن را در معدود فرصتهای موجود متراکم میکند. آنچه در ایرانمال دیده شد تا حدودی نتیجه همین تراکم بود: انباشت نیاز به هیجان، تعلق، حضور و تجربه مشترک در یک مکان و یک زمان.»
